سعد بن عباده ، و جابر بن عبد اللّه ، و انس بن مالك ، و زيد بن ارقم ، و عبد اللّه بن ابى اوفى ، و ابو ليلى و پسرش حاضر بودند ؛ و عبد الرحمن نيز نزديك او جاى داشت و او پسرى نيكو رخسار بود در اين وقت ابو الحسن بصرى درآمد و پسرش حسن كه مانند سهيل يمن بود به اتفاق او حاضر مجلس گشت . بالجمله سليم بن قيس هلالى گويد كه : در جمال اين دو ماه پاره نظاره بودم و همى ژرف نگريستم كه كدام يك در كارنامهء صباحت « 1 » و ملاحت نام بردارند هيچ يك را ندانستم جز اينكه حسن به سنين عمر و طول بالا افزون بود . و در اين مجلس هر كس از فضايل قريش و محاسن انصار قصّه مىكرد ؛ و امير المؤمنين على خاموش بود . چون عثمان در سراى خويش جاى داشت اين سخن به دراز كشيد از ميانه يك تن با على عرض كرد كه : چرا از مفاخر خويش سخن نخواهى كرد ، لاجرم على آن جماعت را به صدق سخن خويش گروگان سوگند داشت ، و لختى از فضايل خويش برشمرد ، ناچار آن جماعت به صدق سخنش گواهى دادند - و راقم حروف هر جزوى از اين حديث را در جاى خود به شرح مىبرد - . احتجاج على عليه السّلام در حقوق خود بالجمله سخن على در اين وقت بدانجا كشيد قال : انشدكم باللّه أ تعلمون انّ رسول اللّه قام خطيبا لم يخطب بعد ذلك ، فقال : يا ايّها النّاس انّى تارك فيكم الثّقلين ، كتاب اللّه و عترتى اهل بيتى ، فتمسّكوا بها لن تضلّوا فانّ اللّطيف اخبرنى و عهد الىّ انّهما لن يفترقا حتّى يردا علىّ الحوض فقام عمر بن الخطّاب شبه المغضب فقال : يا رسول اللّه أ كلّ اهل بيتك ؟ فقال لا و لكن اوصيائى منهم اوّلهم اخى و وزيرى و وارثى و خليفتى فى امّتى و ولىّ كلّ مؤمن بعدى ، هو اوّلهم ثمّ ابنى الحسن ، ثمّ ابنى الحسين ، ثمّ تسعة من ولد الحسين ، واحدا بعد واحد حتّى يردوا على الحوض شهداء اللّه فى ارضه و حججه على خلقه ، و خزّان علمه و معادن حكمته ، من

--> ( 1 ) . صباحت : زيبائى .